Ik schrijf al sinds ik een klein meisje was. Mijn eerste boeken waren gebaseerd op bestaande figuren, zoals Pokémon. Ik hield ervan om verhalen te bedenken en kon uren wegdromen bij een goed boek. Naarmate ik ouder werd, had ik minder tijd, dus schreef ik minder. Maar ik merkte wel dat ik het nodig had. Als ik niet schreef, dan kon ik mijn gedachtes niet kwijt en voor iemand die veel gedachtes heeft, is het fijn om ze soms te ordenen in een blog, boek of dagboek.
Ooit had ik een ruzie met iemand die zei dat ik moest stoppen met schrijven. Ik luisterde, want ik gaf om deze persoon. Maar ik merkte dat ik niet zonder kon. Zoals ik ooit zei: Ik schrijf niet omdat ik moet, maar omdat ik niet anders kan.
Daarnaast maakt schrijven je ook nog eens gelukkiger. Je kan je gedachtes ordenen, zoals ik al eerder aangaf, het schrijven zorgt er voor dat je hoofd leger wordt. Maar ook het lezen van dingen die je vroeger hebt geschreven, maakt je soms gelukkiger. Je kan namelijk zien wat je allemaal al hebt meegemaakt en weet daardoor (als je moeilijke momenten hebt meegemaakt) dat je er wel doorheen komt. Daarnaast is het ook super leuk om later aan je kinderen te laten lezen.
Daarnaast heeft schrijven ook een historische waarde. Alle blogs en dagboeken die ik heb geschreven blijven altijd bestaan, wat heel bijzonder is, omdat mensen dan over tientallen jaren nog steeds kunnen lezen wat ik vandaag de dag vond. Dat is ook één van de redenen dat ik het doe, omdat ik het belangrijk vindt dat we kunnen leren van vroeger.
Ik ben heel erg veranderd door de jaren heen en vind het dan bijzonder om te lezen wat ik heb meegemaakt. Soms vergeet je namelijk bepaalde momenten. Als je dit schrijven combineert met foto’s, dan krijg je echt een hele verzameling die voor jezelf waardevol is, maar eventueel ook als het heel oud is voor wetenschappers. Denk maar aan de tijd van corona bijvoorbeeld, toen hield ik ook een dagboek bij.
Hoeveel ik dus ook hield van bepaalde mensen die zeiden dat ik voorzichtig moet zijn met wat ik schrijf of zelfs moest stoppen, dat zou ik nooit doen of kunnen.
Schrijven maakt me namelijk gelukkig. Betekent niet dat ik soms iets teruglees en denk het had anders gekund. Maar ik denk dat dat juist mooi is. Dat je leert van je fouten en je er iets meedoet.
Schrijven en dingen ordenen helpt me. Dus nee ik zou dat nooit kunnen opgeven. En ik denk dat als iemand echt van je houdt, hij of zij dat snapt.
Ik weet en zie dat schrijven niet alleen mij helpt. Het maakt anderen ook gelukkig. En of je het nou doet op je telefoon of in een boekje: blijf schrijven. Het helpt.
→ Tip, lees ook: Waarom lachen zo gelukkig maakt
Ik vind het leuk als je hieronder een reactie geeft als je ook graag schrijft.
Misschien vind je dit ook interessant:
Laatste berichten van Emily (toon alles)
- Column Emily: Waarom ik nooit zou stoppen met schrijven - 27 oktober 2026
- Column Emily: Waarom maakt lachen je zo gelukkig? - 30 september 2026
- Column Emily: Happy Single! - 8 september 2026
Laat een reactie achter